«شکر شکن شوند همه طوطیان هند

زین قند پارسی که به بنگاله می‌رود»

امروز روز بزرگداشت اسطوره‌ای از فرهنگ و ادب ایران زمین و زبان فارسی است که نسیم طراوت و لطفات و استواری اشعارش از هندوچین تا مرزهای اروپا و بلکه فراتر از اروپا را در تمامی اعصار و قرون گذشته درنوردیده است. دریغا که هموطنان او هنوز از از لطایف آنچنانکه باید خوشه‌ای نچیدند و از سحر سخنانش گلی نبوییده‌اند. سخن حافظ الهام خدایی است در وجود بشری بدین سان است که مرزهای برساخته هویتی و قومی و حتی زبانی را هم طی می کند و بزرگان اندیشه جهان را شیفه کلامش می کند به گونه‌ای که گوته بزرگترین سخن‌سرای زبان آلمانی می سراید: 
 

حافظا ، خود را با تو برابر نهادن جز نشان دیوانگی نیست
تو آن کشتی ای هستی که مغرورانه باد در بادبان افکنده

و سینه دریا را می شکافد و پا بر سر امواج می نهد

و من آن تخته پاره ام که بیخودانه سیلی خور اقیانوسم

با این حال فراموش نکنیم که این عظمت در کلام و معانی آن در حافظ از توجه معشوق ازلی در جلوه‌های زمین آن به شعر او ایجاد شده است آنجا که می فرماید:

دلنشین شد سخنم تا تو قبولش کردی

آری آری سخن عشق نشانی دارد

حافظ شیرازی، از بلندآوازه‌ترین چهره‌های شعر و ادب فارسی، با غزل‌های جاودانه خود، میراثی ارزشمند از عشق، خرد، معرفت و آزاداندیشی را برای نسل‌های متمادی به یادگار گذاشته است.

بزرگداشت این شاعر نامدار، فرصتی ارزشمند برای پاسداشت زبان فارسی، ارج نهادن به میراث غنی فرهنگی ایران و بازخوانی اندیشه‌هایی است که در گذر قرن‌ها، همچنان الهام‌بخش انسان‌ها هستند.

حافظ، صدای ماندگار فرهنگ و هویت ایرانی است؛ روایتی از اندیشه و احساس که در گذر زمان طراوت خود را حفظ کرده و همچنان چراغ راه دوستداران ادب و معرفت است.
گرامیداشت نام و اندیشه این شاعر بزرگ، پاسداشت میراثی است که به فرهنگ ایران هویت و به زبان فارسی جاودانگی بخشیده است.